31 maart 2005

Van een krant gevouwen hoed

Naar aanleiding van het logsel gisteren over de zegeningen van de digitale Volkskrant stuurde Gertie, als reactie op de vraag of die digitale krant ook nog nadelen had, de opmerking dat je er geen hoeden van kunt vouwen. Inderdaad een serieus nadeel, want een half gevouwen Powerbook op je hoofd - hoewel best warm - gaat na enkele minuten toch wel knellen.
Per e-mail ontvingen we de gebruiksaanwijzing voor het vouwen van bovenstaande Printer's hat. Om te leren hoe u er zelf een kunt vouwen, klikt u hier.

Posted by hafred at 12:09 pm | Comments (1)

30 maart 2005

Volkskrantpolitie

De Fredlees hebben hun papieren abonnement op de Volkskrant opgezegd. Wat een genot, dat digitale abonnement. We kunnen hem thuis lezen of op het werk. Ook kan je de krant - op twee verschillende computers - met zijn tweeën tegelijk lezen. Geen idee of dat eigenlijk mag. Met een papieren krant kan je over de schouder meelezen, dan lees je hem ook met zijn tweeën, dus why not? Ik probeer op de site van de Volkskrant voor de aardigheid nog even de gebruiksvoorwaarden voor de digitale krant te vinden, maar niks, die heb ik snel weggeklikt bij het registreren, maar nu je ze wilt lezen zijn ze onvindbaar. Dus we blijven dit lekker zo doen, totdat de volkskrantpolitie binnenvalt om ons te betrappen op samen lezen.
Nu ja, we zijn enthousiast. Op zaterdag krijgen we nog de papieren editie, dus die kunnen we nog lekker in bed lezen. Het abonnement is goedkoper, je hoeft geen zware zakken met oude kranten meer naar de papierbak te brengen... Nu nog een paar weken wachten tot ons NRC-abonnement ook is omgezet naar de digitale versie. Alleen maar voordelen of ziet u, lezer, ook nog nadelen?

Posted by hafred at 06:23 pm | Comments (6)

Mijn log begrijpt me niet

Het zou prettig zijn om iets meer te kunnen begrijpen van de interne roerselen van het movable type, dat daar op een server in de U.S. staat te wachten op nieuwe logsels. Maar soms begrijp ik mijn movable type niet. Of zij mij niet. Dan wil ik graag categorieën bij haar aanbrengen, zoals Foto's of Cartoons. Ze lijkt te luisteren, maar gooit ondertussen balorig mijn archieven door de war. Of, nadat ik de archieven weer op orde heb, ligt ze dwars door geen commentaar meer te accepteren. Of alleen bij logsels van eergisteren maar niet die van gisteren of vandaag. Rebuild site, rebuild archives, rebuild weet ik het. En dan nog een keer.
Nu is ze weer zoals ze was voordat ik haar de categorieën opdrong. Misschien moet ik het haar vandaag nog eens voorzichtig vragen? Zullen we beginnen met één, klein categorietje?

Posted by hafred at 05:50 am | Comments (5)

28 maart 2005

Daffodillys 2

Posted by Mrs. Fredlee at 01:07 pm | Comments (1)

27 maart 2005

Fogerty's writer's block

Als er over Fogerty geschreven wordt, gaat het altijd over die wonderbaarlijke rits van negen hits die hij in een paar jaar bij elkaar schreef en dat het daarna eigenlijk afgelopen was met de genialiteit van Fogerty. Tijdens de ‘legal battle’ met zijn platenbaas die hem aan zijn contract wilde houden - een contract met een open einde, waardoor hij voor eeuwig aan Mike Zaentz verbonden zou moeten blijven - droogde zijn inspiratie op en zat hij bijna tien jaar met een dik, vet writer's block. Daarna verschenen er nog maar een paar cd’s, die veelal werden afgedaan als ‘wel aardig’ maar allemaal niet zo goed als wat hij ooit maakte.

Ik had sterk de indruk dat voor de fans die vrijdagavond in de Heineken Music Hall verzameld waren die latere cd’s ook niet belangrijk waren. Men kwam voor de Creedence hits, die ook luidkeels meegebruld werden. Ook door mij overigens. En ik vond het prachtig. Zijn stem - zo’n stem had ik graag willen hebben - had niets van van ruwheid verloren, het hoog haalde hij hij met gemak. Zijn gitaarspel, zijn gitaargeluid, zompig, gierend, helder (en dat niet allemaal tegelijk).
Wat mij betreft heeft Fogerty na zijn Creedence periode, na zijn writers block, nog heel veel schitterende muziek gemaakt. The oldman down the down road, wat hij vrijdagavond speelde, Big Train (From Memphis) wat ik zelf heel veel heb gespeeld. En dan zijn deze alleen nog maar van Centerfield.
Voor de Creedence-fans die - als hij even geen Creedence-hit speelde - uitgebreid door de muziek heen lulden, doen die liedjes er misschien allemaal niet toe. Voor mij wel. Ik zou hem graag eens in Paradiso willen zien, met een uitgebreide keuze uit zijn solowerk.
Blijft wel altijd het gevoel bij Fogerty dat - als hij niet gemangeld zou zijn geweest door de muziekindustrie en de mores die daar nog steeds heerst - hij veel meer uit zijn muziek had kunnen halen. En dan heb ik het niet over het geld dat hem door zijn neus is geboord.
Ik heb altijd gedacht dat Searchlight van Centerfield over zijn writers block en wanhoop ging, die hij moet hebben gevoeld in de tijd dat hij niet meer kon of wilde schrijven. Geen idee of mijn interpretatie klopt, oordeel zelf. Hier kunt u het liedje horen, hieronder een stukje tekst uit Searchlight.

‘What was the demon that made me run, can I ever hope to understand?
I hear my voice, echoes on the wind; I try to reach out with my hand.
Without a light, I might be here forever, lost for all eternity;
There in the darkness, slippin’ through my fingers,
The face that smiles back is me.’

Posted by hafred at 02:51 pm | Comments (1)

25 maart 2005

John Fogerty in de Heineken Music Hall

Ooit heeft Creedence Clearwater Revival in Nederland opgetreden. Misschien zelfs wel meerdere keren, toen ze op het hoogtepunt van hun roem waren, ergens eind jaren zestig, begin jaren zeventig. In die tijd heb ik ze nooit gezien. Ik was nog geen fan - stom, ik wantrouwde een groep die zoveel hits achter elkaar scoorde - en toen ik eindelijk fan was van Fogerty, dankzij de Blue Ridge Rangers l.p. kwam hij hier niet meer, kwam hij na zijn tweede solo in een diepe, ook creatieve crisis terecht. Toen hij uiteindelijk naar een jaar of 10, 12, verlost was van zijn gedoe met zijn voormalige platenbaas Zeantz, die stinkend rijk was geworden van de hits van Creedence (Fogerty niet natuurlijk, hij heeft ook jarenlang die Creedence hits niet meer willen spelen) maakte hij eindelijk Centerfield.
Nu speelt hij vanavond in de Heineken Music Hall en we gaan er heen. Morgen een verslag. Om die man die hem zijn oorspronkelijke platencontract heeft laten tekenen te pesten, kunt u hier gratis luisteren naar Fortunate Son van Creedence. Fogerty krijgt er toch geen cent van als u het koopt.

Posted by hafred at 06:40 pm | Comments (3)

24 maart 2005

VerAlbertHeijnisering? (2)

Nu ook al een een Albert Heijn in de Hollandsche Schouwburg???

Posted by hafred at 05:01 pm | Comments (0)

23 maart 2005

Goed gesprek (1)

- Ik heb hier de dienstregeling van lijn zes, waarop we kunnen kijken wanneer we die straks moeten nemen. Zes over twaalf.
- Volgens mij is het zeven over twaalf.
- Nee, nee, nee, dat is die van zaterdag. Waarom ze in godsnaam op zaterdag om zeven en op zondag op zes over twaalf gaan, is me een raadsel. Het scheelt de hele dag allemaal één minuut, behalve op het einde. Het is een raadselachtige tabel, hij blijft lange tijd 07 rijden, dan 06 en op het eind ineens 02 en dan wordt ie 01. Mmm. Op zondag is het nog raarder. Dan wordt het 04, 03 en 01. Wie bedenkt dit? Het is de hele week anders.
- Maar daarom moet je dienstregelingen lezen. Dienstregelingen zijn leuk. Dan ga je zoeken: het is maandag en hoe laat gaat de zes? Het is nu een uur, ah hij gaat om zeven over. Vandaag is het zondag en dan gaat hij zes over...
- Ja, lekker. Wat is de logica? Dan kom je op zondag aangehold om zes en een half over en dan zie je je tram net vertrekken. De staartlichten verdwijnen net de Roeterstraat in.
- Nou, daar heb je dienstregelingen voor. Je moet ze van te voren goed lezen, net zoals wij nu doen.
- Het is toch veel handiger als ie altijd om zeven over het heel en zeven over het half gaat!
- Maar het lezen van zo’n tabel is toch gewoon leuk! Kijk hier, hij rijdt vanaf vier uur ‘s ochtends, tot 0:01 ‘s nachts. Kijk de laatste zes gaat elke avond, de hele week, om één over.
- Nou, dat is het enige wat consequent is.
- Ik ben voor dienstregelingen...
- Ik ben tegen! Ach, wat maakt het uit, ik ga toch liever met de fiets.

Posted by hafred at 09:23 pm | Comments (1)

22 maart 2005

Uitslag Webstrijd

Zie ik daar rechts niet de Stompe Toren van Ransdorp? Ik stuur hem nog even -10 seconden voor 10- in als markant punt voor de webstrijd van Fredlee...
Toen we de Webstrijd op het log zetten wisten we bijna op het zelfde moment dat het meedoen via het invullen bij het commentaar voer voor valsspelers zou zijn. Je kopieert gewoon het lijstje van degene die voor je was en zet er nog een markant punt bij. Per e-mail insturen was natuurlijk veel slimmer geweest,m maar ja, toen stond het er al op. Er rammelde wel meer aan het idee voor de webstrijd, maar het was wel leuk. Gelukkig waren er maar drie reageerders, die niet hebben vals gespeeld. De eerste, Ja, had allerlei vage gissingen zoals rechtsboven ongeveer en daar ook ergens, de tweede, Merel, zag misschien het Huis met de Kabouters, en Gertie en Gijs zagen Rivierstaete, dat er toch echt niet op staat.
Maar wat doet het er allemaal toe?! Jullie krijgen allemaal een afdruk van een uitzicht uit de Rembrandt-toren. Geef maar door welke foto je afgedrukt wilt hebben en we sturen hem op.
Volgende maand weer een webstrijd.

Posted by hafred at 05:43 pm | Comments (3)

21 maart 2005

Solidariteit? Geen idee...

Vorige week donderdag leverde ik mijn laatste column voor Webwereld. Ik vermoedde al dat het wel eens mijn laatste zou kunnen zijn, want er speelde al maanden een kwestie rond een contract wat uitgever IDG me wilde laten tekenen, maar wat ik als freelancer niet wilde tekenen. Het gaat onder andere om de volgende clausule:
De inhoud, aard en omvang van de opdracht behelst het schrijven van artikelen die geschikt zijn voor redactionele publicatie binnen de merken van IDG. IDG kan vrij beschikken over de door de opdrachtnemer vervaardigde artikelen.

Het gaat om het vrij beschikken. In Nederland bestaat (bestond?) er zoiets als auteursrecht, dat geef je af als je dit contract tekent. Ik zelf kan vrij beschikken over mijn eigen teksten en verkoop ze eenmalig aan IDG. Maar vanuit de directie was er blijkbaar geen ruimte om dit aan te passen. De hoofdredacteur van webwereld vindt het spijtig, vindt mijn columns leuk, maar het is ‘slikken of stikken.’ Dus stikken, samen met nog een paar andere freelancers. Het contract werd door een flink aantal andere freelancers wel getekend ‘omdat het wel niet zo’n vaart zou lopen’. Wat kan je er verder over zeggen dan dat het onverstandig, niet collegiaal en stom is? Maar solidariteit is een uitdrukking uit het verleden. Ik vond het erg leuk om die column te schrijven, het was inkomen, maar ik zal er geen boterham minder om eten. (Jammer dat ik niet de versie van de Stem des Volks kan vinden, maar deze van Billy Bragg mag er ook zijn.)

Posted by hafred at 09:49 pm | Comments (1)

20 maart 2005

Dagje Artis

Opeens weet je het: ik ga vandaag met de auto naar Artis en niet naar de Bijenkorf!

Posted by hafred at 07:02 pm | Comments (2)

18 maart 2005

Weekend Webstrijd

Nog een uitzicht over Amsterdam vanuit de Rembrandt-toren. Noem zoveel mogelijk markante punten, bezienswaardigheden, die er op te zien zijn. Zet ze in het commentaar. Degene die voor maandagavond 10 uur de meeste punten weet op te noemen, wint een A4-afdruk naar keuze van een van deze uitzichten.

Posted by hafred at 05:36 pm | Comments (5)

17 maart 2005

De Fredlees zijn wireless

In het museum EnergeticA kregen de Fredlees nieuwe energie, dankzij de elektriseermachine.

Posted by hafred at 06:31 pm | Comments (0)

16 maart 2005

Vanuit de hoogte

Amsterdam vanuit de Rembrandt-toren, 32ste etage, de Boardroom.

Posted by hafred at 04:52 pm | Comments (0)

15 maart 2005

Operatie harde schijf

Eigenlijk heb ik wel veel Mac’s geopereerd. Kleine operaties, misschien het soort operaties die een huisarts zou doen. Mijn eerste eigen Mac, de Macintosh Plus moest je open schroeven met een aparte lange schroevendraaier, waarna je de ‘case’ open moest wrikken, door die met een apart stuk gereedschap uit elkaar de duwen. Later volgden allerlei andere apparaten, waarbij ik bij het verwijderen van een powersupply uit een DuoDock nog een keer het topje van een vinger half heb afgesneden. Het lidteken litteken is nog steeds zichtbaar.
Maar mijn 12 inch Powerbook, die grote behoefte had aan meer opslagruimte, durfde ik niet te opereren.

Ik had op xlr8yourmac al uitgebreid bekeken hoe dat dan wel moest, maar mijn gevoel zei me dat dit voor mij niet de geschikte operatie was. De patiënt zou het misschien wel eens niet kunnen overleven. Dus zocht ik gisteren naar een chirurg die het voor me zou kunnen doen. Ik zocht met google op Reparatie Mac en kreeg een aantal links. De eerste die ik belde wilde het graag doen en omdat het een voor hun onbekende drive betrof kreeg ik korting. Totale prijs 150 euro en ik was mijn Powerbook wel de hele dag kwijt.
Ik werd er onrustig van, kon ik niet beter die operatie zelf uitvoeren? Ik keek nog eens op de gebruiksaanwijzing op xlr8yourmac, maar de moed zonk me weer in de schoenen. Toen dacht ik aan ??? - ik kon even niet op de naam komen - maar daar had ik een aantal jaren eerder een iMac onder garantie laten repareren. Leliveld was het dus, toen ik even verder had gezocht en nadat ik met ze had gebeld, kon ik de volgende dag langskomen; de operatie duurde een uurtje en ik kon er op wachten. Daarnaast kostte het maar 80 euro en mijn Powerbook bleef garantie houden. De keuze was niet moeilijk.
Dus vandaag is ie geopereerd. Ja, de patiënt is al weer aan het werk. 47 gigabyte extra opslagruimte en ook nog eens sneller. Deze operatie had ik niet zelf willen doen. Wát een schroefjes! De toetsjes die los moesten, sprongen vrolijk in het rond en de veertjes die er onder zaten braken vrolijk mee. Ik had die nooit kunnen vervangen. Van Leliveld wel.
Over de de dolle rit door De Meern, waar Van Leliveld zicht bevindt, misschien een andere keer. Nu geniet ik maar even van de nieuwe harde schijf.

Posted by hafred at 09:01 pm | Comments (3)

14 maart 2005

Fedex rulez

Het versturen met de TPG-post is iets heel anders dan het ontvangen van een pakketje met Fedex. Is het met TPG onduidelijk of je pakketje überhaupt wel verstuurd wordt - met tracktrace hoor je het te kunnen volgen, maar als je het nummer intypt op het verstuurbewijs, lijkt je pakketje helemaal niet te bestaan - bij Federal Express, Fedex, kan je het van moment tot moment volgen. Erg leuk.

Toen ik wist dat mijn pakketje met de nieuwe harde schijf voor mijn Powerbook vanmorgen bezorgd moest worden - ik had gezien op de site van Fedex dat het was ingeladen in de auto ter bezorging - spoedde ik me naar de Fredlees om aanwezig te zijn als de bezorger van Fedex zou aanbellen.
Om half twaalf belde hij aan en stormde hij zelfs de hoge trappen op ‘at the Fredlees.’ Wow! Dat moet ik iemand van TPG nog eens zien doen. Die bellen superzacht aan zodat je het niet hoort en blijven dan - als je al hebt opengedaan - ongeduldig beneden wachten totdat er iemand de acht trappen naar beneden is gelopen. Okee, laat me dan maar naar beneden lopen, als ik mijn pakje maar krijg.
Toen ik vanavond wegging lag er een briefje van TPG in de bus dat ze vandaag langs waren geweest met een pakketje, mijn gerepareerde zoomlens voor de D70. Ik was de hele dag thuis. Twee keer lang bellen staat er op het bordje buiten. Zijn ze analfabeet bij TPG? Ik hoorde wel Fedex maar niet TPG. Nou ja, de harde schijf is er en die wordt morgen gemonteerd. Voor de lens sta ik morgen maar weer in de rij op Postkantoor Waterlooplein.

Posted by hafred at 09:21 pm | Comments (1)

12 maart 2005

20.000 en we tellen nog door

Gisterenavond eindelijk maar eens besloten wat aan de steeds verder toenemende hoeveelheid foto’s te doen. De harde schijf van de Powerbook liep de hele tijd vol, waarbij na de waarschuwing van Mac OS X meteen mijn voorkeuren naar God waren en mail in mapjes plotseling allemaal ongelezen leek. Dit kon zo niet langer.

Twee problemen, nee, drie: de voortdurend aangroeiende hoeveelheid foto’s, die ongestructureerd en dus ondoorzoekbaar zich op drie verschillende harde schijven bevond en de te kleine interne harde schijf van de Powerbook. Dat laatste was eenvoudig op te lossen. Voor de Powerbook bestelde ik vorige week in de U.S. een nieuwe, snellere, grotere harde schijf; die komt maandag. De montage wordt nog spannend.
De foto’s verzamelde ik op een externe grooooote harde schijf. Dat de Nikon software waarmee ik de foto’s van de camera haal er een geheel eigen - en voor mij althans - volslagen onduidelijke manier van het geven van namen aan mappen op nahoudt, was me al eerder opgevallen, het vereiste heel wat puzzelwerk en veranderen van namen van mappen om alle foto’s bij elkaar te verzamelen. Eindelijk stonden ze bij elkaar: mijn verschillende iPhoto databases en de verschillende mappen die NikonView heeft aangemaakt, telkens als ik foto’s van mijn camera haalde. Totaal meer dan 37 gigabyte.
Na wat zoeken op versiontracker vond ik iView MediaPro, waarmee ik alle foto’s kon catalogiseren en voorzien van trefwoorden, zodat ze eindelijk enigszins doorzoekbaar waren. Het programma telde meer dan 20.000 foto’s van de afgelopen dikke twee jaar - ik lijk wel gek - en maakte een database met de informatie en kleine thumbnailtjes van de foto’s van meer dan 100 megabyte.
Waar is de tijd dat je met twee 400kb diskettes en een Mac een boek kon opmaken?
Omdat u van mijn winterfoto’s er maar een stuk of vier hebt gezien, ik er 930 maakte én omdat volgende week het voorjaar begint, krijgt u nog één keer een winterfoto!

Posted by hafred at 10:36 pm | Comments (0)

11 maart 2005

Daffodilly

Daughter L.has the flu and, as I've no urgent commissions or deadlines at the moment, I've been able to stay home and give her all the care and nursing she needs: Ministering her medicine, fetching her glasses of iced water, taking her temperature, wiping her down with wet flannels and producing the sick bowl in the nick of time.
L's. on the mend now but sleeps for hours and hours through the day.
I'm still on call for when she wakes up and wants something to eat or drink but the rest of the time I spend gazing out of the window, watching the snow come and go and pottering around the house doing chores and all those boring little jobs that I keep putting off.
For example:
• Re-stringing the cane blind on the kitchen door. For months now we can hardly roll the blind up as the string is full of knots where it keeps breaking and having to duck underneath to get out onto the balcony.
• Taping the sitting on the leather sofa to the metal back with double sided tape to stop the cushions slipping and sliding all over the place.
Whilst gazing out of the window, I'd seen the little snowdrops and purple crocuses appear in the pots on the balcony, nestling under the daffodils green spears. When it snowed the daffodils pointy heads, wrapped tightly in green leaf, poked stiffly out above the fluffy white blanket. The snows gone now and there's definitely a feel of spring in the air. The forsythia and the lavender are budding, even the marigolds look ready to flower but the daffodils have their green heads still tightly wrapped up and seem reluctant to bloom.
And I just can't wait to see those golden trumpets bobbing about on the balcony again.
So whilst I'm still pottering around in the house, I'm also patiently keeping a close eye on those tight-lipped daffodillys!

Posted by Mrs. Fredlee at 02:17 pm | Comments (0)

10 maart 2005

Gezellig op Postplaza

Naar aanleiding van een stukje op het weblog van Low over een per post weggeraakte cameralens, ging ik zenuwachtig kijken of mijn lens die ik ter reparatie naar Kamera-Express had opgestuurd wel was aangekomen. ‘Wilt u nagaan of uw aangetekende zending is uitgereikt? Kijk op www.tracktrace.nl.’
Op naar Tracktrace! Vul het barcodenummer in, dat vindt u op het verzendbewijs. OK, op de achterkant staat een barcode, die vul ik in, maar dit is een onbekende, foute, niet geldige barcode. Het nummer van het verzendbewijs dan, dat staat op de voorkant en lijkt in niets op een barcode. Dit nummer wordt wel geaccepteerd, het kost enige moeite, ik moet het zonder spaties invoeren. Ondertussen - als ik met de cursor beweeg over de site - vallen er allemaal dropdownmenu’s naar beneden, die niet meer willen verdwijnen. Dit is de digitale hel. Onduidelijke informatie over wat je nou precies moet invullen en een site die niet goed werkt in Firefox op de Mac. Als het me uiteindelijk lukt om de juiste informatie in te vullen en de invoervelden helemaal uit het zicht zijn door de er bovenop gevallen dropdownmenu’s, bestaat mijn zending helemaal niet. Nooit van gehoord meneer! Capelle a/d IJssel? Bestaat dat wel?

Posted by hafred at 07:22 pm | Comments (0)

09 maart 2005

The Wolfking

In een interview in OOR nr. 2 van maart, met Will Oldham, ofwel Bonnie ‘Prince’ Billy, van wie ik wel had gehoord maar nooit iets heb gehoord, heeft hij het ineens over de soloplaat uit 1970 van John Phillips, Papa John van The Mamma’s & the Pappa’s. ‘Het is een ont-zag-wekkend goeie plaat, die heel veel voor me betekent. Mensen verspreid over de hele wereld koesteren die plaat.’
1970, ik was negentien, en ik solliciteerde ergens omdat ik -als ik solliciteerde- een platenbon kreeg. Van die platenbon kocht ik John Phillips, the Wolfking of L.A. Wat een plaat, wat een stem, wat een songs. Wat een muzikanten, die hele plaat klinkt zo soepel gespeeld, het is de crème de la crème aan muzikanten uit L.A.. Wat een teksten. Big bellied woman laying in the sand, waiting for the baby while the waves roll in.
John Phillips, begiftigt met enorm talent, die 30 jaar lang na die plaat zich overgaf aan heroine en alcohol en eigenlijk nooit meer echt iets maakte. Ik probeerde die plaat al tijden op cd te kopen, maar hij is al tijden out-of-print of alleen obscuur te verkrijgen voor zo’n $27,- wat weer een beetje veel is. Teveel? Ik ga hem gewoon nu proberen te bestellen.
Ik draai mijn incomplete, via Kazaa, en Acquisition gedownloade Wolfking de laatste dagen weer constant (Ja, ik heb de l.p. ook nog steeds). Die plaat staat nog steeds als een huis. Wolfking, het blijft wonderlijk wat de magie van deze plaat is. Een echt sterke zanger is ie niet, maar hij zingt wel magisch. Is het de prachtige combinatie van steelgitaar en piano? Nee, het is geen country, het is John Phillips. Op die plaat staat geen enkele song die slecht is, die je wilt overslaan of even niet horen. Sterker, ik zet sommige liedjes regelmatig even op repeat in iTunes. Luister zelf. Ik zet een liedje op het log. Drum. Als hij skabadabibadadida zingt dan ben ik elke keer weer verkocht.

Posted by hafred at 10:05 pm | Comments (0)

08 maart 2005

Happy Birthday Mr. Fredlee

HAPPY BIRTHDAY TO YOU!
HAPPY BIRTHDAY TO YOU!
HAPPY BIRTHDAY MR.FREDLEE!!!
HAPPY BIRTHDAY TO YOU!!!!
XXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXX
From Mrs.Fredlee

Posted by Mrs. Fredlee at 01:25 am | Comments (3)

07 maart 2005

Ik zeg, I say...

Ik verdien nu al weer een flink aantal jaren mijn brood met schrijven. Wat me nog over mijn eerste schrijfwerk bijstaat is dat ik het vreselijk vond als er iemand aan mijn teksten zat. Woorden veranderen, zinnen omgooien. Afschuwelijk! Maar des te meer je schrijft, des te minder je dat gaat ergeren. Mijn eerste, echte eindredacteur, Pauline, paste mijn teksten aan, zonder dat ik daar last van had - ze werden beter, zonder dat je het gevoel had dat ze waren aangepast, het kenmerk van een goede eindredacteur- en het begon me hoe langer hoe minder te interesseren, dat er aan mijn tekst gesleuteld werd. Als het maar gevoelsmatig je teksten bleven.

Vandaag was het toch weer eens raak. Een -gevoelig- bedrijfsinterview wat ik al een aantal maanden geleden gemaakt had, wat na enige aanpassingen van hogerop uiteindelijk was goedgekeurd (waar ik mee kon leven), kreeg ik ineens in een compleet bewerkte versie terug. Voor een deel ging het om informatie die ineens weer niet mocht worden gezegd -balen, want dat soort uitspraken maakt een verhaal leuk- maar ook had er iemand aan zitten sleutelen, die van zichzelf vond dat ze een eindredacteur was. Ik stuur mijn teksten altijd naar een vaste eindredacteur. Dus het Nederlands is in orde. Eigenlijk verpest zoiets je hele dag. Je verhaal is afgezwakt en daarna nog een door een stijlmolen gehaald. Gelukkig kan ik op dit weblog, ongestoord alles schrijven. Tenzij mevrouw Fredlee natuurlijk ingrijpt... well come to think of it Mr.Fredlee, I do think that you should consider our English weblog followers a bit more and write in English now and then instead of assuming that everyone reads and understands dutch. Also why did you mention your copy editor Pauline by name and not Jan. I’d have mentioned Jan too because Jan is your copy editor now and ‘write’-(joke! English humour!) hand man and not Pauline-god bless her- anymore. Also Jan is a fantastic trumpet player but he doesn’t go around blowing his own trumpet!! Maybe your tone could be a little less moany and not so sarcastic- more positive and less negative! And you could try and swear a little less too but apart from these few minor points, which I trust you will take into consideration and alter where appropiate, it’s fine!
Ik zeg: $E#$@#$!!5
I say: £#£@£#££@€€€€!

Posted by Linda & Hans at 11:28 pm | Comments (2)

06 maart 2005

Geen klem te zien

Normaal gesproken zijn er op een zaterdagmiddag zat wielklemmen in de binnenstad te vinden. Ik had er een foto van nodig als illustratie bij mijn stukje over het nieuwe ‘klantvriendelijke’ wielklem beleid van Stadsdeel Amsterdam-Centrum op het weblog van Amsterdamcentraal. Ofwel het nieuwe wielklem beleid was al ingegaan, ofwel zijn de automobilisten inmiddels zo afgeschrikt door de hoge parkeertarieven, dat ze allemaal keurig hun parkeergeld betalen of uit Amsterdam wegblijven met hun auto’s; in ieder geval was er geen enkele wielklem op mijn route te vinden. Er was overal, langs de Amstel, in de Kerkstraat, langs de grachten die op de Amstel uitkomen, zelfs parkeerplek zat. Ik zag nergens een speurend busje van Stadstoezicht op zoek naar fout geparkeerde auto’s, om eens lekker een klem te gaan zetten. Geen foto dus. (De wielklem die nu het stukje op Amsterdamcentraal siert is van fotograaf Thomas Slijper.)
Geen foto van een wielklem, maar wel foto’s gemaakt. Een wandeling in deze buurt is altijd mooi, zeker als met dit soort weer de zon lager gaat staan en de kleuren warmer worden. Amsterdam, wat ben je toch prachtig... (Overigens wel een beetje een cliché plaatje, maar een kniesoor -ik dus- die daar op let)

Posted by hafred at 12:03 pm | Comments (0)

04 maart 2005

Sneeuwpoppen

Posted by hafred at 09:45 pm | Comments (3)

03 maart 2005

Half uur rondrijden

Het wordt heel, heel koud vannacht en op het acht uur journaal raadde de ANWB? aan om vanavond nog maar een half uurtje met je auto rond te rijden - verwarming uit - om de accu op te laden. Het lijkt mij daarbij verstandig ook de verlichting uit te laten, want die lampen vreten in ieder geval stroom (de verwarming volgens mij niet, maar in de moderne auto... je weet het niet).
Nou hebben we geen auto. Niet meer, want in de binnenstad van Amsterdam kost het minimaal vijf jaar voordat je een parkeerplek kan krijgen. Een van de vele redenen om met Greenwheels te gaan rijden - autodating - altijd een auto bij de hand, nooit moeite met het vinden van een parkeerplaats.
We hebben hier in de buurt wel vier of vijf favoriete Greenwheels auto’s. Twee op het Entrepotdok, een op de Nieuwe Herengracht, een op het Kadijksplein en een op de Laagte Kadijk. Allemaal een beetje je eigen auto. Maar wie gaat er vanavond met die auto’s rondrijden om de accu een beetje op te laden? Ik ken mijn mede-autodaters niet. Iemand moet het doen. Vijf auto’s, dat is twee-en-eenhalf uur rondrijden. Het is bijna negen uur. Laat ik ze maar gaan reserveren.

Posted by hafred at 08:51 pm | Comments (1)

02 maart 2005

Nederland ondergesneeuwd

Posted by Linda & Hans at 12:57 pm | Comments (0)

01 maart 2005

Vandaag

Wegens ziekte gesloten.

Posted by hafred at 09:28 pm | Comments (2)