« Happy Birthday Mr. Fredlee | Main | Gezellig op Postplaza »
09 maart 2005
The Wolfking
In een interview in OOR nr. 2 van maart, met Will Oldham, ofwel Bonnie ‘Prince’ Billy, van wie ik wel had gehoord maar nooit iets heb gehoord, heeft hij het ineens over de soloplaat uit 1970 van John Phillips, Papa John van The Mamma’s & the Pappa’s. ‘Het is een ont-zag-wekkend goeie plaat, die heel veel voor me betekent. Mensen verspreid over de hele wereld koesteren die plaat.’
1970, ik was negentien, en ik solliciteerde ergens omdat ik -als ik solliciteerde- een platenbon kreeg. Van die platenbon kocht ik John Phillips, the Wolfking of L.A. Wat een plaat, wat een stem, wat een songs. Wat een muzikanten, die hele plaat klinkt zo soepel gespeeld, het is de crème de la crème aan muzikanten uit L.A.. Wat een teksten. Big bellied woman laying in the sand, waiting for the baby while the waves roll in.
John Phillips, begiftigt met enorm talent, die 30 jaar lang na die plaat zich overgaf aan heroine en alcohol en eigenlijk nooit meer echt iets maakte. Ik probeerde die plaat al tijden op cd te kopen, maar hij is al tijden out-of-print of alleen obscuur te verkrijgen voor zo’n $27,- wat weer een beetje veel is. Teveel? Ik ga hem gewoon nu proberen te bestellen.
Ik draai mijn incomplete, via Kazaa, en Acquisition gedownloade Wolfking de laatste dagen weer constant (Ja, ik heb de l.p. ook nog steeds). Die plaat staat nog steeds als een huis. Wolfking, het blijft wonderlijk wat de magie van deze plaat is. Een echt sterke zanger is ie niet, maar hij zingt wel magisch. Is het de prachtige combinatie van steelgitaar en piano? Nee, het is geen country, het is John Phillips. Op die plaat staat geen enkele song die slecht is, die je wilt overslaan of even niet horen. Sterker, ik zet sommige liedjes regelmatig even op repeat in iTunes. Luister zelf. Ik zet een liedje op het log. Drum. Als hij skabadabibadadida zingt dan ben ik elke keer weer verkocht.
Posted by hafred at 09 maart 2005 22:05