Kees wilde op een gegeven moment, net als zijn broers en zus, iets met rechten gaan doen. Niet meer die winkel, iets belangrijkers. Hij ging weer studeren en Lambiek, daar had hij geen tijd meer voor. Ik mocht op een gegeven moment maandag tot en met vrijdag de winkel doen, hijzelf stond er op zaterdag.
‘s Maandagsochtends kwam Kees meestal naar de winkel om de zaken door te spreken. Fantastische tijden. Dan had hij voor bij de koffie een flesje cognac van Harts Wijnhandel uit de Spiegelstraat. Ik heb het anderhalf jaar gedaan, en die tijd was voor mijn gevoel altijd zomer (hoewel ik ook mooie herinneringen heb aan de winter aan de oliekachel, die ik moest aansteken en die soms erg plofte).
Wat heb ik van Kees geleerd? Zaken doen misschien. In het écht winkeltje spelen. Een soort kwaliteitsbewustzijn, over drukwerk, over schrijven. Duvels heb ik van hem leren drinken. Lekker leren eten (bijvoorbeeld Portugees, aan de vooravond van de Paulus de Boskaboutertentoonstelling die ik voor Lambiek had georganiseerd en waaraan die avond nog heel veel te doen was). Na anderhalf jaar was het afgelopen voor me en voor hem ook, en was hij gewoon weer elke dag 'meneer Lambiek'.
Op een of andere manier was hij een soort vaderfiguur, hoewel we niet eens veel scheelden qua leeftijd, zo’n 10 jaar. Maar in die tijd scheelde dat echt veel. Hij wist andere dingen dan ik. Zoiets was het.
Ik kwam daarna minder in de winkel. Af en toe deed ik nog wat voor Kees. Wat schrijven voor zijn encyclopedie over strips. Wat adviseren over zijn online encyclopedie, waar hij zich dan niets van aantrok. Als ik in de winkel kwam was het altijd of we elkaar nog net hadden gesproken. Meneer Frederiks! groette hij altijd als ik de winkel binnenkwam, en ik Meneer Kousemaker! Mijn zoons werden later Jongeheer Frederiks!
Bij de laatste presentatie van Heinz hoorde ik dat hij ziek was. Ik wilde hem bellen, maar nu is het te laat. Kees was een fenomeen, die heeft gezorgd dat de strip, zowel in Europa als in de U.S. meer serieus werd genomen.