Kent u Carré een beetje? Ik was even vergeten hoe hoog die bovenste rij was en toen we om tien voor acht langs het al aanwezig publiek in onze rij schuifelden, durfde ik niet echt naar beneden te kijken. Aaarrghh... wat was dat diep. Mijn benen werden een beetje week en ik hield Mrs.Fredlee stevig vast, zodat ze niet naar beneden zou vallen. (Of ik hield Mrs.Fredlee stevig vast, zodat ik niet naar beneden zou vallen. Kan ook.)
Eenmaal gezeten, ingeklemd tussen de andere bezoekers, sloeg de hoogtevrees pas echt toe. Jezus, wat hoog. Hoe zou het zijn om hier naar beneden te tuimelen? En shit, straks in de pauze moeten we er weer uit en dan weer terug schuivelen. Wat hadden we nu voor marteling over onszelf afgeroepen? Ik mompelde tegen Mrs.Fredlee dat als het licht uit zou gaan het allemaal wel mee zou vallen, maar het was precies andersom: het viel tegen. Het was nog veel enger. Voor ons gaapte een peilloze, onzichtbare afgrond. Wegrennen kon niet in het donker. Ik stelde me voor hoe het zou zijn om in de pauze op mijn knieën terug te moeten kruipen naar de uitgang. De band van het voorprogramma was vreselijk - wat niet echt hielp voor onze geestelijke volksgezondheid - waarop Mrs.Fredlee uitriep dat het zo in hel moest zijn.
We werden er uiteindelijk een beetje giechelig van. Vervolgens vroeg Mrs.Fredlee of we hierboven konden gaan crowdsurfen?! Ik dacht zelf eerder aan kruipsurfen...
Na de pauze - iedereen in onze rij bleef zitten, zodat het probleem van erin en eruit daarmee ook opgelost was - verdween de valangst geleidelijk. Ry Cooder en Nick Lowe gaven een afleidend en onderhoudend concert, waarbij de vlam geen enkele keer echt in de pan sloeg. Ry Cooder kan nog steeds niet goed zingen, gitaarspelen natuurlijk weer wel.