Daar gaat het natuurlijk altijd om. Een tijdje terug las ik een stuk wat er over ging dat je als fotograaf voor jezelf moest duidelijk maken wat je precies wilde met je foto’s. Dat je moest bedenken wat je wilde uitdrukken. Dat je jezelf bewust moet zijn wat je wilde met je foto’s. Wat wil ik dus met al die landschappen? Met dat ronddraaien om die Stompe Toren, met het telkens terugkeren naar dezelfde plek. Wat bezielde en bezielt me om telkens maar weer die Oosterkerk te fotograferen, er uiteindelijk 64 op groot formaat af te drukken en ze ook nog tentoon te stellen? En waarom liep ik hier met die camera?

Eenvoudig gezegd is het: wat ik heb gezien - in mijn kop heb gezien - vastleggen. Wat ik op het moment van vastleggen zag, in mijn hoofd. Zag én voelde, om precies te zijn.
Ik ga niet alleen naar Waterland omdat ik alleen wil fotograferen, ik loop of fiets daar ook omdat het me - laten we zeggen - ‘stoned’ maakt, rustig maakt, maar me ook opwindt. Ik loop daar rond en zie die wolken weerspiegeld in het water, ik zie het weidse van die weerspiegeling, ik voel me ook weidser en ik wil dat mijn camera dat ook ziet. Ik wil dat met mijn camera uitdrukken.
Gisteren was het water vlak en weerspiegelde de lucht bijna één op één in dat water. Toen ik de Schellingwouderbrug over reed, zag ik vanuit mijn ooghoek het water van het IJ-meer glad en blauw, als een koude blauw lucht weerspiegeld in het water. Langs beide kanten van de Durgerdammerdijk was het water glad en blauw, en vooral in het water van het Kinselmeer spiegelden zich de wolken, alsof ze wilden zeggen: kijk ons eens! Ik klikte er op los. Hoe legde ik dit vast? Een zonsondergang, met veel drama, dat is op zich niet heel moeilijk. Het dramalicht doet zijn werk uit zichzelf. Een beetje goed belichten en je hebt wel een mooi beeld. Drama zelfs.

Die weerspiegelde wolken waren veel moeilijker. Het licht was niet spectaculair mooi. Althans, het had geen drama. Maar zo als ik het in mijn hoofd zag, zo als ik het voelde en zag was het schitterend. Mijn camera zag het voor mijn gevoel anders. Ik kon het beeld niet naar mijn hand zetten. Althans, nu nog niet.