Ik werd in Hank ingewijd toen ik - nog student Nederlands - de Blue Ridge Rangers van John Fogerty erg leuk vond. (We spreken over omstreeks 1973.) Een vriend van me zei toen: dan moet je dit eens horen en hij draaide wat Hank Williamsliedjes. Ik zie die kamer nog voor me, een studentenflat op de Cleijndertweg in Noord. Met een paar andere vrienden. Wijn. Een pijpje.
Moest ik wennen aan zijn stem? Ik geloof van niet, maar die knauwende manier van zingen is het gene waar veel mensen moeite mee hebben. Eenmaal overtuigd werd ik een soort Hank-zendeling en probeerde bijna-gelovigen over de streep te trekken. Dat lukte bijvoorbeeld bij beide broers en veel later bij zoon R.
Ik kocht in ‘92 een mooi boekje met zijn teksten en gebruikte dat als ik liedjes wilde spelen. Zo’n heel boekje met teksten leek wel een gedichtenbundel, gedichten van Hank over Whippoorwills, over de stilte van vallende sterren, over vogels die ‘s morgens niet meer zingen.
En nu lees ik in de NRC dat er nieuwe muziek is van Hank. Nieuwe oude muziek die hij opnam voor de radio en waar erfgenamen jaren over hebben gestreden wie het uit mocht brengen en hoe. Anyway, het schijnt erg mooi te zijn. Ik heb het nog niet gehoord, maar morgen ga ik het zeker kopen.