Het begon met 2 cameras @ Sea, beelden van twee camera’s van zee. Rommelige beelden, in vervormde kleuren, met af en toe rare digitale balken in beeld. De filmmaker gebruikte een interview met zijn vader als een soort van extra geluid bij de filmbeelden, bovenop de muziek. Volkomen onverstaanbaar en daardoor erg irritant, waarbij Mrs.Fredlee nog net niet uitriep: SPEAK UP!!!. Tijdens de psychedelisch voortkabbelende muziek van het volgende stuk begonnen Mrs.Fredlee en ik langzaam weg te doezelen, iets dat zich tijdens het derde stuk nog eens herhaalde.
Tijdens de pauze besloten we eerst rustig onze gratis wijn op te drinken en dan maar weg te gaan, maar we bleven, we waren er tenslotte toch en buiten stormde en sneeuwde het. Little did we know... De kleine Canadese Japanner - een soort oriëntaalse versie van Tati - die we in de pauze met een camera zagen rondlopen, bleek de filmmaker van het eerste stuk na de pauze. Tien minuten lang één bombardement van wederom psychedelische plaatjes, een bad trip bestaand uit versneld afgedraaide diaseries, waarbij je niet precies kon zien wat er op de dia’s stond. Daarbij werd geïmproviseerd op de viool. Een kakofonie van geluid en beeld. Na tien minuten was ik bereid alles te bekennen, moorden die ik niet had gepleegd, dat ik mijn vrouw en kinderen mishandel, zelfs mijn pincode mochten ze weten... Als ze maar zouden ophouden met die marteling. Uit mijn ooghoek zag ik Mrs.Fredlee met de hand voor haar ogen zitten. De zes stijve lullen in het filmpje dat volgde deden er niet veel meer toe.
Ons portie angstaanjagende, slaapverwekkende, martelende kunst hebben we voorlopig wel weer gehad. Geef mij maar filmbeelden van een landschap met een koe, ondersteund door muziek van het Orkest van de 18de eeuw...