Het werd wel lichter, maar zon was er niet, althans niet op het moment dat ik had gelezen dat de zon zou opkomen: 7:35. Het deed er ook niet toe, het licht was mooi, er waren allemaal kleuren in de lucht en er was mist over de velden van Waterland. Bij Durgerdam was de grijze lucht getint met wat roze, maar het licht was nog zwak.

In de verte lag Ransdorp in de mist. De stompe toren stak er bovenuit.

Langs de dijk was er mist over de velden, en waren er kleuren over het water. Plotseling piepte er een stukje roze zon in de lucht. Ik had het nu wel koud af en toe. Een collega fotograaf stond op hetzelfde punt te wachten op de zon. Netten in het IJ-meer, met daarboven de zon.

Ik fietste verder naar de afslag op de dijk, die me richting Holysloot/Ransdorp zou leiden. Daar was er echt mist. Ik twijfelde of ik die dikke mist zou binnenrijden. Ik was net een beetje opgewarmd in de zon, en om nu de vochtige, koude mist in te gaan... Ik fietste de mist in. Ik hoorde ergens op het veld een tractor en zag de bovenkant boven de mist uitrijden. Ik probeerde er op scherp te stellen maar mijn camera had er moeite mee. Dan niet, ik zag koeien in de mist en richtte mijn camera daar op.

De zon kreeg meer kracht en ik fietste richting Ransdorp. Ik had het inmiddels wel behoorlijk koud. Ik probeerde mijn kraag een beetje dicht te houden, maar zag onderweg nog teveel moois om nu toch meteen naar huis te fietsen. De paarden bijvoorbeeld, langs de weg richting Ransdorp. Of de boer die zijn koeien molk vlak voor Ransdorp.

Eenmaal langs Ransdorp zag ik het nog een keer prachtig in het ochtendlicht liggen. Ik moest nu echt naar huis. Ik was door en door koud.