Toch moest er laatst een nieuwe lattenbodem in. Even dachten we dat die nieuwe lattenbodem de oplossing was, maar na één nacht slapen begon het hele gedonder opnieuw. Mrs.Fredlee vroeg vanmorgen of ik er nog even naar wilde kijken.
Eindelijk dacht ik de oplossing te hebben gevonden: de latjes bleven niet liggen omdat ze vooraan niet goed werd vastgehouden. Ik bedacht een simpele - maar naar ik dacht doeltreffende - constructie, zette de latjes vast en toen - om mijn oplossing uit te testen - sprong ik op het matras. Dat bleek ietwat te optimistisch... (Tijdens de sprong hoorde ik Mrs.Fredlee nog net ‘Oh nee!’ roepen, maar het was al te laat.)
Nu is Mrs.Fredlee - als ervaren bezigheidstherapeute - stukjes piepschuim aan het snijden om die tussen de twee delen van de lattenbodem te bevestigen. Zal ik daarna weer een test doen?