‘Zal ik hem dan maar hier neerzetten’, zei ik, toen ik op die plek toch een aantal andere auto’s zag staan. En zonder op antwoord te wachten reed ik de auto langs de kant van de weg. En zat meteen vast. Er stonden auto’s die er vast al langer stonden, met allerlei ijspegels... Ik probeerde nog wat vooruit te rijden, maar de auto glibberde alle kanten op, behalve vooruit. ‘Eerst die foto’s dan maar maken’, dacht ik, maar echt geconcentreerd zijn op die fotografie, was een beetje moeilijk. Op dat moment kwam er uit het niets een man met ski’s over zijn schouder, die het gebaar maakte van ‘Even duwen?’. Nou graag. Vooruit ging niet meer, dus gewoon achteruit de weg weer op, naar drogere plekken...
Het panorama boven is vanaf de plek waar we vast raakten, die hieronder van tien minuten later.