« Spinvis in Paradiso, op Kerstavond (2) | Main | Drie interviews »
27 december 2007
Het spookt maar in je hoofd...
Tijdens het concert van Spinvis op Kerstavond riep ik tegen zoon R. dat die teksten van Spinvis poëzie zijn. In een interview op BNR radio, wat ik vandaag hoorde dankzij een weblog dat deze week over Spinvis schreef, zegt Spinvis nu juist dat zijn teksten geen poëzie zijn: hij maakt ze passend op de muziek (om zijn uitspraak maar even te parafraseren).
Hij zal het zelf het beste weten, maar toch benaderen zijn teksten gedichten. Ik weet ook niet of je ze kan gaan declameren als een gedicht, maar misschien - als Spinvis het zelf zou voordragen - zou het wel werken. Bij een optreden (vastgelegd op Nieuwegein aan Zee) deed hij dat trouwens al een keer, al zing-zeggend:
T’is altijd wat en altijd spijt
Van al het geld en alle tijd
Over de onverharde wegen
die je naar hier hebben geleid
De ochtenden zijn wit en koud
en hoe je ook je stuur vasthoud
De wind komt door je handschoenen heen
Je vingers zijn versteend
Zo is er altijd iets dat je verlamt
En is het niet de wiet,
dan is het wel de drank ofzo
Het spookt maar in je hoofd
Het was lang geleden, een eeuwigheid,
Je fietste op de Afsluitdijk
Ik weet niet wat je er nu van vindt,
als je luistert naar de wolken...
Als ik het zo neerschrijf is het toch een gedicht? En mooi ook nog. In plaats van Simon Vinkenoog, een ‘performande’ dichter, zou ik hem graag een keer met Campert willen horen. Maar Vinkenoog is natuurlijk meer drama en perfomance. Campert is melancholie en kalmte, maar is Spinvis dat vaak ook niet?
Ik blijf erbij dat de teksten van Spinvis gedichten benaderen of gewoon gedichten zijn. Poëzie is ook muziek.
Posted by hafred at 27 december 2007 18:58