‘Dick! Zit jij er ook bij? Dit kunnen we toch zo niet aan de commissie verkopen? Zeg nou zelf..’
Verdomme. Ik kon me niet meer op mijn boek concentreren. Ik moest nu naar hem toelopen en hem zeggen dat dit een stilte coupé was en dat hij zijn bek moest houden. Nu ja zijn bek, ik moest het beschaafd brengen. In mijn hoofd oefende ik een zin. ‘Meneer! Wilt u uw mobiele telefoon uitdoen. Dit is een Stilte Coupé!’ Dat klonk keurig.

Was ie nu toch uit zichzelf gestopt? Dan hoefde ik hem er niet meer op aan te spreken. Nee daar klonk zijn afschuwelijk kalme stem weer. Hij zei weer wat tegen Ingrid. Nu moest ik hem er op aan spreken. NU.
Daar klonk de conducteur. Het volgende station is Leiden... Shit, dat was mijn bestemming. Te laat. Of zou ik toch... Ik stond op, deed mijn jas aan en liep naar hem toe. Ik wees indringend op de woorden Stilte Coupé op het raam en begon alsnog tegen hem te tieren. ‘U zit hier nu al een half uur in dat ding te ouwehoeren en...’

Verward verliet ik de trein. Ik had hem aangesproken. Maar wel erg laat. Zo assertief als die ‘ouwe lul’ van de vorige keer voelde ik me niet. Maar wel een beetje een ouwe lul.