Maar goed het ging om die ANGST, de angst dat er weer wat in de keel valt bij een behandeling. In plaats van hap-slik-weg doet het lichaam nu alle mogelijke moeite om voorwerpen - zoals bijvoorbeeld stukken oude vullingen, die tijdens een behandeling loskomen - achter uit die keelholte te houden, door uit alle macht te gaan zitten kokhalzen. Het zweet breekt daarbij ook uit alle macht uit het lichaam, tranen schieten in de ogen, kortom voor patiënt en behandelend geneesheer geen prettige momenten.

Nu was ik bij de kaakchirurg voor een behandeling aan de kies waar mijn angst allemaal mee begonnen was. Ik vertelde de geneesheer dat ik zo bang voor de tandarts was en waarom ik dat was. ‘Geen probleem’, zei hij, ‘ik ben kaakchirurg, geen tandarts...’
Lachen... Ik voelde me werkelijk meteen op mijn gemak.

(Ik moet nog even kwijt dat de enige tandarts waarbij ik me op mijn gemak hebt gevoeld tandarts Dirk Vermeulen is geweest. Als ik in zijn tandartsstoel zat te kokhalzen met zo’n stukje plastic in mijn mond omdat er een foto moest worden gemaakt, dan wist hij niet hoe snel hij die foto moest maken. Het was ook iemand waarmee je een leuk, gewoon gesprek kon voeren, iemand waarbij ik me op mijn gemak voelde en waarbij ik rustig even kon gaan zitten kokhalzen zonder dat het hem irriteerde. Dirk Vermeulen stopte zijn Praktijk en breidde zijn galerie uit die altijd al onderdeel was geweest van zijn tandartsenpraktijk. Ik vond Dirk toen (en nu ook wel soms, als ik bij een ongeduldige tandarts in de stoel zit) een verrader, (nu ja, het hebben van een galerie is natuurlijk leuker dan het telkens maar bezig moeten zijn met angsthanzen zoals ik, ik geef hem geen ongelijk), zijn opvolgster, aan wie hij zijn praktijk had overgedaan was een monster. Sindsdien ben ik zoekende naar een tandarts die kan wat Dirk Vermeulen kon.

En ja, dat boortje in de maag kwam er na een paar dagen uit.