..en het swingde de pan uit en heb er heerlijk op gedanst! Je kon gewoon niet stil staan!

Mooie plaatjes van het optreden in Paradiso! Heel herkenbaar. Het concert moet (bijna?) even goed geweest zijn als dat in Zoetermeer de avond ervoor. Zie hieronder mijn impressie van het optreden gemaakt voor vrienden die daar niet konden zijn. Keep on grooving friends.

PS Wie weet weet wie de mystery quest was?

Vrienden van de Doctor,
Om 21.50 uur staat alles opgesteld in Zoetermeer. Het podium van muziekcentrum 'de Boerderij' biedt ruimte genoeg voor de band waarmee de Doctor al jaren optrekt: de Lower 9-11, genoemd naar de gelijknamige buurt in New Orleans. Vooraan in het midden de Hammond B-3 en een vleugel met de klavieren tegenover elkaar. Bankje er tussen. Alles binnen handbereik. De imponerende David Barard test met wat slamming nog een keer zijn bas. Dan ligt de road manager plotseling aan de zijkant op zijn knieën. Trekt met zijn tanden stukken duck-tape van een grote rol. Plakt zenuwachtig wat losse snoeren van een PA vast. De drummer Herman Ernest (Roscoe) the Third houdt zijn sticks omhoog en kijkt vragend naar de road manager. Die is uitgeplakt. Een knikje en dan zet Herman zijn snoeiharde en droge second line intro in. Op het podium staat inmiddels ook een tenor saxofonist met witte strooien hoed. Ronnie Cuber als gast! In het verleden speelde hij vaker bij Dr. John in de blazerssectie maar dan op bariton. Herman heats up Zoetermeer met zijn stevige beat, ondersteund door Barard en gitarist John Fohl: here comes the Doctor.
Dan gaat een deur aan de zijkant van het podium open. Met een zaklamp wordt the Doctor bij geschenen. Nu weet ik waarom de road manager zo zenuwachtig plakte: de aanlooproute van de Doctor was niet struikelvrij! En de motoriek wordt er in de loop van de jaren niet beter op. Stok in de hand, de karakteristieke shuffle pasjes, onder luide aanmoedigingen van zo'n 200 fans zet hij zich achter de vleugel. Als vanouds is die opgeleukt met kleedje, doodshoofd, kreeftenscharen en voodoo percussie speeltjes zoals kettingen met schelpen. De Doctor zelf is gekleed in een donker kostuum, uitbundig rose overhemd met grote kraagpunten. Zijn grijze paardenstaart komt onder een blauwe hoed met rode veer te voorschijn. Zonnebril op. Handen liggen op de toetsen en dan volgt een prachtig intro dat leidt tot het nummer 'In the name of you'.
Hij brengt vervolgens een uitgebalanceerd programma waarin de diverse stijlen die hij de in de loop der jaren ontwikkeld en verwerkt heeft, terugkeren. De meer voodoo en etherische (I like Kyoko) achtige, bluesie (Oh when the saints) en funk geinspireerde nummers(You lie 2much) volgen elkaar probleemloos op. Ronny Cuber ondersteunt de nummers met zijn wat rauwe saxgeluid. De decibelmeter blijft gedurende het optreden in de groene cijfers.Goede muziek hoeft niet hard te zijn. Dat was bij de band T-99 in het voorprogramma wel anders.
De Doctor was goed op dreef, op dit soort podia komt hij beter tot zijn recht dan in grote concertzalen. Zoals gezegd het optreden was een mooi overzicht van zijn muzikale roots. Vrijwel allemaal eigen composities. De Mardi Gras songs laat hij vanavond op de plank liggen. Maar zoals altijd bij de Doctor weet hij zijn nummers steeds weer een ander accent te geven door een nieuw intro of een verassende solo. Geen cliché of standaarduitvoering. Maar bij één nummer blijft hij dicht bij de originele versie, dat kan ook bijna niet anders: 'Right place, wrong time'. Dan gaat iedereen weer eens ouderwets uit de bol.
Mac wisselt regelmatig van piano naar Hammond (Perdido) en bespeelt ze soms beide tegelijk (Right place). Bij het vijfde nummer (Something you got) verschijnt er een gast (?) op het podium. Hij wordt onverstaanbaar voorgesteld en neemt plaats naast de Doctor op het bankje. Even inschikken maar het lukt. Hij zingt en speelt op de B-3 het nummer mee. De band is zo ingespeeld dat alles kan en het ook klopt. De Doctor fluistert in zijn oor wanneer er gesoleerd of gezongen moet worden. Dat David Barard een goede blues kan zingen, bewijst hij in het nummer 'Oh, when the saints'.
Na dik een uur stelt the doctor zijn band voor tijdens het afsluitende nummer 'Lay my burden'. Maar zo komt hij niet van zijn vrienden af. Na een minutenlang durend applaus komt de band terug en speelt 'You lie to much'.
Ik ben benieuwd hoe het vanavond gaat in Paradiso.

Hieronder de setlist waarbij ik zoveel mogelijk de albums aangeef waar de nummers in de originele versie te vinden zijn.

In the name of you (Creole Moon 2001)
Renegade (Trippin live 1997)
Same old (In the right place 1973)
Take what you can get (Creole Moon 2001)
Something you got (All by hisself 1986)
Perdido (Duke Elegant 1999)
I ain't no Johnny Mercer (Mercernary 2006)
Soulful Warrior (Anutha zone 1998)
Hen layin rooster (N'awlins 2004)
Right place, wrong time (In the right place 1973)
I like Kyoko (Anutha zone 1998)
When the saints (N'awlins 2004)
Lay my burden
reprise: You lie to much (Television 1994)

ja! Wie was die mystery guest? Ik heb er nergens wat over gelezen. Bedankt Fons, voor je bijdrage.