De eerste kraam in het park betrof die van de Politie, maar wat die ons wilde vertellen kwam niet meer aan de orde, want wij werden besprongen door een dame die vroeg of we soms interesse hadden om lid te worden van de SOOP, de Stichting Ontmoetingsruimte voor en door Ouderen in de Plantage-Weesperbuurt... Een vereniging van 55-plussers. Verbijsterd bleven we staan waardoor haar wervende spraakwaterval zich over ons kon blijven uitstorten. Bridgen, schaken, computerles, gezellig samen aan de bar met andere 55-plussers, tekenen en boetseren... Zagen we er echt zo oud uit?
Help! Wegwezen! was instinctief mijn overlevingsgedachte. Herkend als 55-plussers. Shit, wat een twijfelachtig moment in ons bestaan. Beleefd pakten we de folder aan, eigenlijk meer om van de vrouw af te zijn. Als die politiekraam er niet naast had gestaan had ik waarschijnlijk woest de SOOP-kraam omgeworpen. Bridgen. Boetseren. Computerles. In het park waren we een duidelijke doelgroep met zijn tweeën, we werden aangesproken door de ene na de andere vereniging. Discreet probeerden we ons uit de voeten te maken, voordat we ook nog zouden worden lastiggevallen door Dolly Bellefleur...
Zolang die SOOP geen korting kan realiseren voor concerten in Paradiso, de leden gezellig met elkaar in een Twittergroep zijn verenigd, of lidmaatschap korting bij Get Records of Boudisque oplevert, zullen ze ons er niet aantreffen. Goede voornemens: anti-rimpelcrème, fitness, niet meer naar het café.