De mooiste uitvoering blijft die van Brel zelf. Persoonlijke favoriet is de versie die Brel in het Nederlands zingt in de vertaling van Ernst van Altena. Ook die plukte ik ergens van het web. Duidelijk een versie die vanaf een grammofoonplaat is gedigitaliseerd, met ruis en tikken en al. De tekst ‘Ik wil je schaduw zijn, ik wil je voetstap zijn, ik wil je adem zijn, laat me niet alleen…’ is prachtig. De oorspronkelijke Franse tekst 'Laisse moi devenir l’ombre de ton ombre, l’ombre de ta main, l’ombre de ton chien, ne me quitte pas…’ is misschien nog mooier, nog wanhopiger, nog nederiger: ik wil de schaduw van je hand zijn, de schaduw van je hond zijn…' In het hele lied voel je dat het te laat is: die vrouw gaat hem verlaten, of heeft hem al verlaten. Maar wie wil iemand verlaten die zo’n lied voor je schrijft?

(Ik kom hierop door een stuk op rozig.com over ‘Ne me quitte pas’. Ik probeerde er op te reageren, maar werd aangezien voor een spammer. Okee, dan niet, dan schrijf ik er hier wel over.)
De prachtige versie van Brel in het Nederlands kunt u hier beluisteren…