Na een moeizaam verlopen treinreis, waren we net op tijd voor het voorprogramma, dat een optreden van de Robert Crayband bleek te zijn. Hoewel ik geen enkel nummer kende - ik heb alleen oud werd - was het prachtig, door zijn mooie stem, zijn spetterende gitaarwerk en het heldere geluid in de Ahoy-hal.
Toen kwam Clapton. Een 12-koppige band, met inclusief Clapton 3 gitaristen. Toen ze na twee nummers op gang waren, denderde het concert voort. Ook hier was het geluid perfect, speelde de slide gitarist Derek Trucks de sterren van de hemel en had Clapton duidelijk plezier. Vooral de drummer Steve Jordan sprak me aan: wat een energie, wat een drive, hij stuwde de nummers vooruit. Toen de setlist ook nog een flink aantal nummer van Layla bevatte, zoals Why has love got to be so sad, I am yours en Bell Bottom Blues, kon het concert voor mij niet meer stuk. Wat een band! Wat een energie! En gelukkig speelde hij niet de suffe uitvoering van Layla, maar de echte.
Een bespreking in een krant heb ik van het perfecte optreden niet gezien. Raar. Terwijl er in de Volkskrant en NRC wel oninteressante berichten staan te lezen dat de Stones door die stomme val van Richards even niet kunnen optreden, en dat de Eagles zich niet wilden laten fotograferen bij hun optreden in Ahoy. Is dat nieuws voor op de kunstpagina’s?
Clapton, Rufus wilde met viltstift op de muren nog schrijven dat hij GOD is, was in Nederland, speelde en overwon.Voorlopig zal je mij niet meer over Clapton horen klagen...

(Overigens een merkwaardig mengsel van mensen die naar Clapton kwamen kijken. Van bruine zonnebank types, dikke vijftigers, tot aan jongeren in de leeftijd van Rufus (hoewel er van die laatste categorie niet zoveel rondliepen))