« Bouwwerkzaamheden bij Post CS | Main | Oosterkerk: de vlag hangt uit! »
27 april 2006
Ansel Adams en veranderende smaak
Op het photolog The online photographer, las ik begin deze maand een stuk over de fotograaf Ansel Adams. Ansel Adams was voor mij een van degenen die me jaren geleden inspireerde tot het fotograferen van landschappen, het gebruik maken van bestaand licht en dan perfect ontwikkelen en afdrukken in de donkere kamer. Niet dat me dat goed lukte, maar als ik aan mijn ideale foto dacht, dan dacht ik aan Adams. Nu ik jaren later weer heftig bezig ben met fotografie, dacht ik eigenlijk nog maar zelden aan hem. Ik was bezig in kleur, Adams bijna altijd in zwart-wit. Zijn zone-ssyteem voor belichten en ontwikkelen van negatieven en afdrukken kon ik niet meer toepassen. Ansel Adams lag voor mij in het verleden. Tot ik dat stuk over Adams las. Op dat photolog is de logger blijkbaar bezig met een of andere top zoveel. Ansel Adams stond met een foto op number 5. The online photographer schrijft aan het begin van het stuk:
‘When I was young and new to photography, I worshipped Ansel Adams and revered his work. Now that I'm older and jaded, I seldom return to it for pleasure. Thus, Adams has taught me one of the most important lessons to learn about art: tastes change.’
Hij kijkt er nog zelden naar terug om van te genieten, vertaal ik maar even vrij. Was dat voor mij ook het geval? Smaken veranderen, dat is zeker, maar zou dat ook voor Ansel Adams gelden? Ik pakte uit mijn boekenkast ‘Yosemite and the range of light’ en begon er in te bladeren. En verdomd! het viel me tegen. Nog steeds spectaculair scherp, nog steeds spectaculaire landschappen, maar, maar... Maar wat? Er ontbrak iets. Ik vond het steriel, te esthetisch, er gebeurde te weinig. Lag dat aan mijn huidige kijken naar foto's, aan de foto’s die ik nu gewend was om te zien? Ik vond het raar dat er geen mens te zien was op al die foto’s. Het was een gedroomde wereld, een wereld die niet meer bestond.
Ik besloot het boek van Adams een tijdlang open te leggen, telkens met een andere foto en er veel naar te kijken en er met Mrs. Fredlee regelmatig over te praten. Er naast legde ik een boeken met foto's van Edward Weston, ook een van mijn fotografische ‘helden’. De eerste dagen bladerde ik er maar op los. Ik vond Adams knap, maar zo mooi als vroeger? Nee. Edward Weston wel, daar waren ook mensen te zien, het stond dichter bij me, dichter bij nu?. Toch, in de loop van de dagen kwam het idee over wat Adams me wilde vertellen met zijn foto’s weer terug, waarbij ik de verhalen over de techniek, hoe hij de foto’s maakte en afdrukte, uit mijn hoofd zette. Ik moest alleen kijken naar wat er in dat boek stond. Spectaculaire beelden van natuur, van een regenstorm die wegtrekt of er net aankomt. De opkomst van de maan bij een berg. Een spiegeling in water. Precies wat mij ook interesseert.
Adams schept een idee van de natuur, schrijft de online photographer, en dat is misschien wel zo. Een idee zoals de natuur was, zou moeten zijn of zoals wij willen dat de natuur zou moeten zijn. Het is naar je hand zetten van wat je ziet. Dat doe je als kunstenaar. En ik val nog steeds voor zijn visie. Smaken veranderen, dat is zeker, maar bij Ansel Adams heb ik het weer terug. Wat hij maakte, zijn visie op het landschap, lijkt misschien achterhaald, maar is nog steeds inspirerend, imponerend. Als ik landschappen fotografeer, denk ik weer aan Adams, al ben ik nog ver van zijn visie en perfectie.
Als u wat foto’s van Ansel Adams wilt zien, dan googled u eenvoudig op zijn naam. Idem voor Edward Weston. Ik kom er nog nader op terug.
Posted by hafred at 27 april 2006 14:47