Elke keer ontvouwt zo’n herlezing nieuwe geheimen van een boek. Ik ben nu bijna 55, heb kinderen die ‘verkering’ krijgen, die zoals het ergens in Tsjip staat het nest gaan verlaten. Dat aspect spreekt me nu meer aan dan vroeger en Elsschot beschrijft het mooi. Ook hoe hij schrijft over zijn overleden ouders die het hele gebeuren om Elsschot’s dochter en haar Poolse vriend niet meer kunnen meemaken. Of over hoe de verteller, nu ja Elsschot, zich voelt bijvoorbeeld als hij aan zijn vrouw vertelt dat de Pool hem de hand van zijn dochter heeft gevraagd. Hij gaat het er met zijn vrouw over hebben. Hij heeft dan al de hele tijd het idee dat hij alles fout doet, dat hij alles wat er van hem verwacht wordt, niet deugt. Dit schrijft Elsschot:

Ik zei nu maar dat de vreemdeling de hand van Adele gevraagd had en dat ik wilde weten of zij in dat huwelijk toestemde.
- En wat heb je geantwoord?
- Dat ik er met jou en Adele moest over spreken.
Zij kijkt naar den grond en denkt intens. Zóó moet op Buitenlandsche Zaken nagedacht worden als er oorlog dreigt.
- Heb je niet gevraagd waarom hij met zijn aanzoek gewacht heeft tot hij gereed stond hieruit te trekken?
Neen, dat had ik niet gevraagd.
- Heb je dan niet gevraagd...
Zij gaat niet verder. Zeker begrijpt zij dat ik niets gevraagd heb, heelemaal niets. Dat ik te vodachtig ben om in zoo’n geval wat dan ook te vragen.