Het zijn van die momenten die velen zich blijven herinneren. Ik was de avond ervoor wezen stappen (vermoedelijk Palm en Mazzo) met Rene en lag nog in bed mijn roes uit te slapen toen de telefoon ging. Het was Rene, die al weer op zijn werk was, (hij was destijds vormgever bij de SRV) die me het vreselijke nieuws vertelde.

Ik vind Lennon nog steeds goed maar wordt altijd een beetje kriegel van het vervelens toe draaien van imagine, zeker op zijn sterfdag. Strawberry Fields Forever!

Hr.Fredlee was mijn buurjongen (jaren 70) en leek zo erg op John Lennon. Ik was op beiden erg gesteld.

Ik weet het nog als de dag van gister:de dag dat John Lennon werd vermoord.
In die tijd woonde ik nog in een gehucht in midden Duitsland en zat s'avonds naar die Tagesschau te kijken.
Wat mij verbaasde was dat er zo weinig aandacht aan werd besteed.
Ik was er totaal kapot van maar mijn omgeving vond dat zo vreselijk overdreven, bij zo'n verlies geen lotgenoten te vinden die net zo aangedaan waren als ik is heel frustrerend.
Gelukkig woon ik nu weer in Nederland en er mag van mij de HELE DAG John Lennon gedraaid op de radio.
Verdriet met terug werkende kracht!!
groetjes van Lucie

I didn't hear about Lennon's death until the next day. I was sitting in my office discussing a recording deal with the Dutch group Carslberg. I said to them "isn't it great that John Lennon will have a no 1 hit in America again" (then no 5 with bullet in the Billboard 100). One of the Carlsberg blokes said "yes, especially now". And I wondered what they were referring to, so they told me he had been shot dead. I just didn't believe them and I phoned my friend Barrie in the UK (he'd gigged with the Beatles in 1963 and he's as big a Lennon fan as I am). He confirmed that he'd been shot and I sent Carlsberg away, went downstairs to the pressing plant where they were at that time pressing Lennon's new album "Double Fantasy", went back upstairs, locked my office, got a few bottles of whiskey out of the fridge and played his album for the rest of the day (really loudly, I'm sure the other people working in the building must have thought I'd lost my marbles), getting drunk at the same time. I think he was one of the most important people of the 20th century (at least for me) and I'll be playing his songs for the rest of my life.

lieve linda,

mijn herinneringen aan john lennon?
ik was vanaf ongeveer mijn 12de jaar een grote fan van de beatles en dan vooral van john lennon.
mijn eerste lp die ik van mijn eigen geld kocht (op vakantie in andorra in 1971,
de grammofoonplaten waren daar veel goedkoper dan in nederland!) was "let it be".
ik las alles over mijn held en de foto van hem die bij de witte lp zat, hing boven mijn bed.
mijn vriendinnetje karin schreef in mijn poësiealbum over mijn obsessie.

later werd ik meer een david bowie-fan, en toen zijn plaat "young americans" uitkwam kon ik mijn geluk niet op.
mijn twee helden samen op één plaat!!!
op 8 december 1980 woonde ik op kamers in de hazenstraat, in de jordaan.
ik was alleen en lag nog in mijn bed toen ik het 's morgens vroeg voor ik naar de rietveld academie moest op de radio hoorde.
het was een schok, natuurlijk moest ik heel erg huilen en het was vooral zo raar dat ik er niet meteen met iemand over kon praten,
ik had toen nog geen telefoon.

groeten gertie

Waar ik was, weet ik nog goed: bij uitgeverij Unieboek in Haarlem waar ik vormgever was en liep geschokt naar de redactie toen ik het hoorde. Wat ik verder voelde of dacht: ik heb geen idee meer.
John Lennon was mijn favoriete Beatle, hij maakte de liedjes die ik graag zelf zong en speelde. Ik wilde klinken als hem, wat soms een beetje lukte en volgens Carla in een reactie hierboven leek ik zelf een beetje op hem.
Zijn mooiste soloalbum vind ik nog steeds Plastic Ono Band uit 1970, met Working Class Hero en God als mijn favorieten, maar eigenlijk is alles daarop mooi. Omdat ik geen Primal Scream therapie had gevolgd, waren sommige nummers maar moeilijk om mee te zingen of schreeuwen...