Ik probeerde er in die maanden vaak te zijn en deed dan bijvoorbeeld boodschappen voor hen bij de Dirk in de Bilderdijkstraat. Het boodschappenlijstje was door mijn vader zo samengesteld dat ik op de route naar de kassa alles precies kon vinden in de volgorde waarop de boodschappen op het lijstje stonden. Er was - voor mij en mijn vader - één probleem: ik nam soms een andere route door Dirk dan hij in gedachten had en dan kon ik vaak niet meer vinden wat hij wilde hebben. Ik heb nu eenmaal een supermarkt paranoia en als die toeslaat wil ik graag snel naar buiten.
Zo ook op zijn laatste middag. Ik had boodschappen gedaan, maar niet alles kunnen vinden wat er op het lijstje stond. Daar was hij pissig over en hij ‘begreep echt niet waarom ik dat nou niet kon vinden’. Een beetje boos gingen we uiteen.
Die middag, een paar uur nadat ik weg was werd ik gebeld door de mevrouw van de thuiszorg die zei dat het snel achteruit met hem ging en dat we snel moesten komen. Terwijl mijn broers en ik bij hem zaten kwam de huisarts en die maakte een van de laatste aantekeningen in het logboek. In die aantekeningen lees je over de morfine die hij kreeg om de pijn te verzachten, maar ook de zin ‘Pastor Nedersticht in aantocht’ zijn katholiek pastor, die hem nog moest komen troosten en voorbereiden op zijn tocht naar, laten we zeggen, het hiernamaals.
Volgens mij is zo’n logboek nu bijzonder. Met alle achteruitgang van zorgverlening thuis wordt zoiets waarschijnlijk niet meer gemaakt, omdat je thuis niet meer zo verzorgd wordt. Voor mij roept dat logboek telkens in ieder geval die tijd, zijn volkomen helder zijn tot aan die middag en zijn vredig inslapen op. Zeker na het stukje van gisteren over het katholicisme stond hij me weer heel helder voor de geest.