Eigenlijk stond al vast dat hij 16 nummers zou spelen, inclusief toegiften. Dat daar hoogst waarschijnlijk Like a Rollin’ Stone en All Along the Watchtower bij zouden zitten, kon je vermoedenn. Voor de rest lag het accent bij dit concert op nummers van Nashville Skyline, waarbij de steelgitaar erg mooi klonk.
Dylan zelf stond hele hele concert achter zijn keybord, zocht verder geen contact met de zaal en had een wat monotone zang, waarbij hij bij elke regel die hij zong op het einde een beetje omhoog ging met zijn stem. Als je daar niet op lette, was het een erg mooi concert, met een hele strakke band met twee uitstekende gitaristen, die tegen elkaar opboden wie de mooiste solo van de avond zou spelen. Van het concert vond ik Love Sick, Ballad of a thin man en Chimes of Freedom het mooist.
‘Wat stelt die foto hierboven voor?’, vraagt u zich misschien af. Geen idee, dit is wat mijn Sony Ericsson Z1010 in het concert zag. Ik had verder geen camera bij me, die zou toch bij de ingang worden ingenomen. Mooi beeld toch? Had misschien wel ietsje verscherpt kunnen worden.