We beklommen een toren, ik maakte – natuurlijk – een panorama, en verder zaten we geruime tijd ook nog op een terras aan de rivieren die bij Dordrecht samenkomen.
Naast ons - op dat terras - zaten twee mannen met elkaar te praten. De een heel uitgebreid over vroeger, en dan bedoel ik echt heel vroeger. De ander luisterde veel en met hem raakten we op een gegeven moment in gesprek. Hij had tot zijn zesde in Amsterdam gewoond en toen, omdat zijn vader die vertegenwoordiger was een ander rayon kreeg in Nederland, waren ze naar Dordrecht verhuisd. Hoe het er op een gegeven moment in het gesprek aan te pas kwam, ik weet het niet meer precies, maar de man zei dat zijn vader in de ijzerwaren zat, en terwijl hij nog aan het praten was en ‘Groenburgwal’ zei, had ik al gezegd dat mijn vader in Amsterdam bij een ijzerwaren groothandel had gewerkt. Zijn vader bleek vertegenwoordiger te zijn geweest van Leeuwenberg Zonen IJzerhandel op de Groenburgwal, waar mijn vader meer dan veertig jaar in het magazijn had gewerkt en ze hadden elkaar gekend…
Bij zo’n ontmoeting lopen de rillingen me altijd een beetje over mijn rug. Het geeft je het idee dat je precies hierom, op die dag, op dat terras in Dordrecht moest zijn. Toeval bestaat niet, of is Nederland een groot dorp?