Birds without wings verhaalt over het ontstaan van het nieuwe Turkije in het begin van de 20ste eeuw. Een draad door het boek is de geschiedenis van Mustafa Kemal (AtaTürk), die de nieuwe staat Turkije opricht uit de puinhopen van het Ottomaanse rijk. Centraal staat het dorpje Eskibahçe waar Christenen en Moslims aan het begin van de 20ste eeuw vredig samenleven. Aan het eind van het boek zijn de Christenen afgevoerd naar Griekenland, zijn er diverse vreselijke oorlogen gevoerd, met alle gevolgen voor de jongens uit dat dorp die moesten gaan vechten en is de nieuwe staat Turkije een feit.
Probleem met dit boek is dat de Bernières teveel wil. Het heeft teveel hoofdpersonen, het heeft teveel drama, oorlogen, deportaties, en een teveel aan gewoon dagelijks drama, je krijgt het gevoel dat de schrijver niet kan kiezen. Wilde hij het levensverhaal van AtaTürk beschrijven? De oorlogen die in die tijd werden uitgevochten? Het simpele verhaal van Iskander the Potter en zijn kinderen? Of van Rustem Bey, de landheer in het dorp? Of de liefdesgeschiedenis van Philotei en haar uit de oorlog gek terug gekomen vriend Ibrahim? Allemaal verhalen waarmee een goed boek geschreven had kunnen worden. Nu is het te verbrokkeld. Bernières deelt het boek in 100 hoofdstukjes in, hoofdstukjes die telkens aan een van de figuren in het boek worden gewijd. Dan weer a the Potter, dan weer Rustem Bey, dan weer Philotei, dan weer... Gek wordt je er van.
Ik heb het toch wel gefascineerd uitgelezen, toen ik er uiteindelijk inzat. Misschien ga ik het nog wel een keer opnieuw lezen, wat een teken is dat het geen slecht boek is. Maar het is ook geen goed boek. Over een goed boek binnenkort.