Eerst zoeken in mijn rommelige studio naar een stukje karton om de tekeningen plat en stevig te houden. Dan naar een geschikte gloednieuwe envelop of een oude gebruikte met een vel papier geplakt over het oude adres, of - if all else fails - een gekreukeld bruin stuk pakpapier dat je al maanden bewaard hebt. Een briefje en evt. de rekening erbij, getypt of met de hand geschreven. Het pakket goed dicht tapen met bruine plakband, dat vervloekte spul dat snel in de waar raakt en blijft plakken aan alles behalve het pakketje. Zoeken naar een dikke zwarte stift die het nog doet, om duidelijk leesbaar het adres of postbus - voor de zekerheid allebei - van de uitgever op te schrijven. In rode en blauwe stiften “VOORZICHTIG!TEKENINGEN!NIET VOUWEN!” groot en onderstreept, trots erop schrijven - weten ze dan ook nog op het postkantoor dat je Illustrator bent!
Snel op de fiets naar het postkantoor, nummertje trekken, wachten tot je eindelijk aan de buurt bent. Aangetekend sturen? Even kijken hoeveel geld ik in mijn portemonnee heb... aangetekend sturen is wel duur, toch maar voor de zekerheid doen, want om al dat werk weer helemaal op nieuw te moeten maken als het zoek raakt... Want je had ook geen tijd om er fotokopieën van te maken!!! Gestempel, geplak, betaald en hup... weg! Daar gaat je baby, bovenin de grote canvas postzak!
Je originele illustraties zien je pas weer over enkele maanden, tientallen jaren of soms nooit meer terug!
Maar gisteren, voor het eerst, ging dat heel, heel anders.
Ik scande vijf illustraties in zwart wit met wash op mijn scanner op 300 dpi, werkte in Photoshop de zwart- en witpunt en grayscale levels bij,(ook nog snel een paar details met het photoshop gummetje weggewerkt!), bewaarde ze als TIF, plakte ze in een email en hup! naar de uitgever gemailed. Vijf minuten later mailde de uitgever terug dat hij ze allemaal prima had ontvangen!
De originele illustraties liggen nu al veilig en knus in mijn ladekast.
Een mijlpaal in mijn steeds meer door de computer gedomineerde illustrator-leven.