‘Now you’ve ruined it!’ riep hij. ‘You blew it! No more photo’s!’
Pardon? Wat had ik misdaan? Het bleek dat ik hem recht in het gezicht had geflitst en nu waren onze kansen voor het maken van foto’s tijdens de plechtigheid verkeken. De vader van de bruidegom legde zijn hand op de schouder van de Registrar en vroeg of het niet een beetje vriendelijker kon, waarop de man hem toebeet ‘Don’t manhandle me!’ Handen thuis dus, als het ware. De twee broers van de bruid, die ook getuigen bij het huwelijk waren, liepen mee naar binnen, waarop hen toegebeten werd: ‘Who told you to follow me?’ Daarop ontstond er verwarring hoeveel mensen er het kamertje in mochten. 10? 12? 8? 8 dus, waardoor van het kleine gezelschap er uiteindelijk drie mensen in het halletje moesten blijven wachten. Ik mocht - dank! dank! Mr. Registrar - in het gangetje wachten totdat de plechtigheid voorbij was en mocht daarna binnen nog wat foto’s maken. In het kamertje werd de muziek gedraaid die het bruidspaar had uitgekozen. Mister Registrar vroeg hoe lang het nog ging duren - nog heel even dus werd er gezegd. Hij besloot daar niet op te wachten en zette de muziek bruut uit. De Braziliaanse bruid en haar Braziliaanse gezelschap begrepen er helemaal niets van.
Na afloop bekeken we het Marriage Certificate. Mr. Registrar bleek Mr. Jolly te heten.