Dat mocht en zo is hij in haar bezit gekomen. Het staat me niet bij dat ik de foto thuis ooit aan de muur heb zien hangen. Zij had waarschijnlijk altijd alleen het kleine fotootje, dat ik pas heb gezien toen mijn vader overleed, mijn moeder naar Bernardus ging en we het huis moesten leegruimen. Op dat kleine fotootje - wat toen omstreeks 1920 tegelijkertijd is gemaakt - staat ze met dezelfde bos bloemen in haar hand. Op de achterkant van dat kleine fotootje kan ik zien wáár het gemaakt is, maar niet wanneer. Fotografisch Atelier van Bommel op de Amsterdamse Straatweg.
Ik heb geen idee waarom die foto thuis eigenlijk niet aan de muur hing. Vonden mijn ouders hem niet mooi? Wilde mijn moeder zich niet zo zien? Ik weet het niet en kan het ze niet meer vragen.
En eigenlijk weet ik ook helemaal niet hoe de foto in mijn bezit is gekomen. Ik heb hem waarschijnlijk ‘n keer op zolder zien staan, vond hem mooi en sleep hem nu al jaren met mij mee. Soms hing ie aan de muur, maar lange tijd heeft hij op zolder gestaan. Nu hangt ie al weer een tijdje in onze slaapkamer. En af en toe mompel ik wat tegen de foto alsof ik tegen mijn moeder praat.
Gisteren was het één mei, toen zou ze jarig geweest zijn en zou ze negenentachtig geworden zijn. Vandaar dit stukje.