Het is fascinerende en ook ontroerende lectuur. Hoewel ik veel heb gewist uit die tijd herinner ik me die bezoeken aan mijn oma nog wel goed en voel ik en ruik ik zelf die zaal waar ze zat in een hoek bij het raam. En Zondag bent u bij ons, staat er ergens. Dat moet telkens een heel gedoe geweest zijn voor mijn ouders, we hadden geen auto, geen geld en waren altijd afhankelijk van vrienden die wel een auto hadden. ’s Morgens werd oma gehaald, de trap een hoog opgehesen en ’s avonds ging ze na het eten weer terug.
Het boekje roept voor mij het tijdsbeeld helder op: we waren nog brave jongens. Ik begrijp eruit dat we - ik in ieder geval - nog naar de kerk gingen en zelfs misdienaar waren. Het haar moest nog groeien tot het lange haar dat ik na de Mulo had, omstreeks 1967. Het boekje eindigt met het woord NOZEM. Mijn vader probeerde te vertellen dat wij nozembroeken hadden gekocht: Rob en Ton een witte. Hans een zwarte broek. Waarschijnlijk onze eerste spijkerbroeken.
Wij! Nozems? Hippies in spé waren we, maar daar hadden we toen nog geen benul van.