Hij wordt begroet als vaste klant. Breekbaar gaat hij in de hoek bij het raam zitten. Hij is aan komen schuifelen vanaf het Sarphatihuis verderop in de Roeterstraat.
We moeten naar de film. Eigenlijk willen we iets tegen hem zeggen, maar wat? Dank je wel of zo, maar dan anders. In de plee bij Kriterion fluit ik luid de Shaffy Cantate en ik moet me inhouden om het ook niet heel hard te gaan zingen. Dat klinkt in wc’s best wel indrukwekkend. Wohohohohohooooo, Wohohohohohooooo...

Als we na de film naar huis teruglopen zit hij er nog, een glas rode wijn binnen handbereik. Op een of andere manier stemt me dat tevreden, waarschijnlijk omdat het daardoor lijkt dat hij buiten het verzorgingshuis nog een leven leidt. De Shaffy Cantate blijft in mijn hoofd zingen en thuis kijken we meteen of die bij de iTunes MusicStore te koop is. We kopen een wat rare uitvoering - de single uitvoering - die veelbelovend begint, maar uiteindelijk een soort arrangement voor kerstliedjes krijgt. Ik had vroeger niks van Shaffy, dat was meer voor mijn oudere broer die van chansons en jazz hield. Op zijn Amroh bandrecorder draaide hij opnamen van Shaffy Chantant, waarbij natuurlijk die Shaffy Cantate, die live - in mijn geheugen althans - veel mooier klonk. Wilder, rommeliger.
We kopen Zijn grootste successen bij de MusicStore en voor het grootste deel is het zo mooi als ik me herinner. Het is stil in Amsterdam, Laat me, Vijf uur, Ik drink... ‘We leven nog en niet zeuren,’ zingt Shaffy op het moment dat ik dit schrijf en ik hoop dat dat nog steeds zijn motto is. Ik denk van wel, hij zag er tevreden uit achter zijn glaasje wijn.

Voor een een klein stukje Shaffy Cantate klikt u hier.