Toen ik zat te wachten op de koper, gingen de momenten door mijn hoofd waarbij het spelen echt leuk was. Met Jan de B. op bariton en Ward S. op alt speelden we de sterren van de hemel, ‘s avonds in het kantoor bij EPS. De saxlessen waarbij je merkte dat het ineens beter ging. Ik wilde ook alleen maar moeilijke liedjes spelen, Ruby my dear van Monk, zo mooi maar ook zo moeilijk. Dat was lang geleden.
Ik speelde er nooit meer op. Smoezen genoeg om het niet meer te doen. Geen echt goede plek om te oefenen -die tenor maakt wel een hele hoop herrie, geen tijd, en des te langer ik niet meer speelde, des te moeilijker het werd om er weer mee te beginnen.

De koper kwam binnen en wilde graag dat er ik er een paar toonladders op speelde. Ik had er voordat hij kwam een nieuw riet op gedaan en uit zenuwen, melancholie of andere oorzaken kreeg ik er geen zuivere noot uit. Ik zag de koper al bedenkelijk kijken... Met een ander riet ging het veel beter. Wow, wat klonk dat ding nog mooi.
En nu is hij weg. Ik hoop dat zijn nieuwe baasje hem een heel nieuw leven inblaast. Sentimenteel als ik me voel, zet ik In a sentimental mood op, van Duke Ellington met John Coltrane op tenor. Zo mooi kon ik toch nooit spelen.